Je navigeert met je toetsenbord door een webshop. Je drukt op Tab om naar de volgende knop te gaan, maar die knop verdwijnt achter een sticky header. Of je focust op een link in de pagina, maar een cookiebanner bedekt precies dat element. Je weet dat de focus ergens is, maar je kunt niet zien waar.
Je hebt twaalf tabbladen open in je browser. Je zoekt dat ene tabblad met je winkelwagen. Maar drie tabbladen heten “Home”, twee heten “Welkom”, en de rest toont alleen de naam van het bedrijf. Je moet elk tabblad aanklikken om te vinden wat je zoekt.
Mensen die met het toetsenbord of andere invoerapparaten navigeren, vertrouwen op een logische focusvolgorde om door een website te bewegen. De focusvolgorde bepaalt in welke volgorde interactieve elementen (zoals knoppen, links en formuliervelden) geselecteerd worden wanneer je de Tab-toets gebruikt. Als de volgorde niet logisch is, kunnen gebruikers verdwalen of belangrijke onderdelen missen.
Links zijn de manier waarop bezoekers zich door je website bewegen. Daarom zegt WCAG: het doel van elke link moet duidelijk zijn uit de linktekst zelf of uit de directe context eromheen.
Het doel van succescriterium 2.4.5 - Meerdere manieren van WCAG is om bezoekers minimaal twee mogelijkheden te bieden om elke pagina van de website te vinden. Waarom twee? Omdat we allemaal verschillend zijn en onze voorkeuren voor het zoeken kunnen variëren. De één gebruikt liever een zoekbalk, terwijl een ander de voorkeur geeft aan het doornemen van de volledige sitemap.
Je opent een pagina en de eerste kop is “Overzicht”. Overzicht van wat? Je scrollt naar beneden en ziet koppen als “Details”, “Meer informatie” en “Overig”. Geen enkele kop vertelt je wat er in die sectie staat. Je moet alles lezen om te begrijpen waar de pagina over gaat.
Stel je voor dat je een formulier invult met je muis, maar de cursor is onzichtbaar. Je klikt ergens en hoopt dat je het juiste veld raakt. Dat klinkt absurd, maar precies dat is wat er gebeurt als een website geen zichtbare focus-indicator heeft voor toetsenbordgebruikers.
Mensen die spraakherkenningssoftware gebruiken om te navigeren, moeten vaak de exacte naam of het label van een knop, link of ander interactief element uitspreken om die te activeren. Als de zichtbare tekst niet overeenkomt met de technische naam van het element, kan dit verwarrend zijn of zelfs onbruikbaar worden.
Je hebt een mooie interface gebouwd waar gebruikers items kunnen slepen om ze te sorteren. Of een kaart waar je kunt slepen om te navigeren. Of een kanban-bord waar je taken van de ene kolom naar de andere sleept. Intuïtief, toch?
Voorleessoftware spreekt je tekst uit in de taal die de pagina opgeeft. Staat daar de verkeerde taal, dan leest een Engelse stem jouw Nederlandse tekst voor. Daarom zegt WCAG: de hoofdtaal van elke pagina moet in de code zijn vastgelegd.
Websites zijn vaak in één hoofdtalen geschreven, zoals Nederlands of Engels. Maar soms gebruik je korte stukjes tekst in een andere taal, bijvoorbeeld een Engelse uitspraak in een Nederlandse tekst. Als je niet aangeeft dat de taal verandert, snappen schermlezers het niet goed en lezen ze de tekst verkeerd voor.
Soms verandert er iets op een website zodra je ergens iets invult of selecteert. Bijvoorbeeld een formulier dat meteen verzendt als je een optie aanklikt, of een pagina die direct verspringt naar een andere stap. Voor veel bezoekers – vooral mensen die langzaam navigeren of een schermlezer gebruiken – kan dat verwarrend of zelfs frustrerend zijn.
We gebruiken een advertentiemeting-cookie van ChatGPT Ads alleen als je daarvoor kiest. Zonder toestemming werkt de website gewoon en meten we geen advertentieconversies.
Kies Accepteren of Alleen noodzakelijke. Meer informatie vind je in onze privacyverklaring.