Als je regelmatig digitale toegankelijkheid test, dan weet je hoe onmisbaar de Tab-toets is. Het is dé manier om snel te controleren of een website met alleen het toetsenbord te bedienen is. Tijdens onze audits zeg ik het altijd: wat niet met de Tab-toets bereikbaar is, is ook niet bereikbaar voor veel hulpsoftware.
Sommige UI-elementen verschijnen alleen kort, bijvoorbeeld vensters, dropdowns of menus die op hover of focus zichtbaar worden. Die kunnen interactieve onderdelen bevatten die je moet testen op toegankelijkheid. Bijvoorbeeld:
Navigeer je met de muis door een website, dan zie je welk element actief is doordat je muisaanwijzer erop staat. Maar voor mensen die het toetsenbord gebruiken, is er een ander visueel signaal nodig: de focusmarkering. Zonder die markering ben je verdwaald op de pagina. Je drukt op Tab, er gebeurt iets, maar je hebt geen idee waar je bent.
Focusvolgorde is een van die dingen die je pas opvalt als het misgaat. Je drukt op Tab en ineens spring je van de header naar de footer, of je opent een modal en de focus blijft achter de overlay hangen. Voor iemand die alleen het toetsenbord gebruikt, is dat het verschil tussen een bruikbare website en een onbruikbare.
Vandaag had ik een gesprek met mijn collega Dimitri, die op latere leeftijd blind is geworden. Hij vertelde hoe hij websites gebruikt. Sommige inzichten waren voor mij nieuw en verhelderend. Ik deel ze graag met je.
Wil je op een webpagina een relatie tussen termen en definities presenteren, dan ligt het gebruik van het <dl>-element voor de hand. Het bestaat uit een container (<dl>) waarin je per term een <dt> (definition term) gebruikt, gevolgd door een <dd> (definition description). Je ziet dit veel terug in juridische teksten, woordenlijsten of bij gegevens die in een tabel lay-out worden gepresenteerd, zoals openingstijden:
Wie wel eens een toegankelijkheidsaudit heeft gezien, weet: de grootste problemen zitten vaak in de kleinste details. Een klassiek voorbeeld? Lijsten in HTML. Wat voor de ogen slechts een rijtje bullets lijkt, kan voor iemand met een schermlezer uitlopen op een mijnenveld van verwarring.
Soms kom je in een audit een element tegen met role="application" dat geen toegankelijkheidsnaam (accessible name) heeft. Dat is een probleem, want een schermlezer weet dan niet wat dit onderdeel van de pagina doet. In dit artikel leg ik uit wat role="application" is, wanneer je het gebruikt en hoe je het een correcte naam geeft.
Deze week deed ik een klein experiment. Ik nam een proefabonnement op de betaalde toegankelijkheidstestfunctie van Browserstack en testte twee pagina’s van een website waar mijn team momenteel aan werkt.
Een webpagina is meer dan losse tekst. Koppen, opsommingen en tabellen geven je verhaal structuur. Ziende bezoekers zien die structuur meteen: een kop is groot en vet, een opsomming heeft bolletjes. Mensen die een schermlezer gebruiken, zien dat niet. Hun software leest de structuur uit de code. Daarom zegt WCAG: de structuur die je visueel toont, moet ook in de code staan.
Je opent een website op je telefoon. Je draait je scherm op z’n kant om een tabel beter te bekijken, en ineens springt alles terug naar staand. Of je ligt in bed met je telefoon op z’n kant, en de hele website is onbruikbaar omdat die alleen in portretmodus werkt.
We gebruiken een advertentiemeting-cookie van ChatGPT Ads alleen als je daarvoor kiest. Zonder toestemming werkt de website gewoon en meten we geen advertentieconversies.
Kies Accepteren of Alleen noodzakelijke. Meer informatie vind je in onze privacyverklaring.